Saturday, February 14, 2015

Why be authentic?

Have you ever tried to be someone that is not you? I have. I won't lie. But, I didn't like it.

I did that for many reasons. Many times, I did that thinking it would make me more happier. Alas, it did not make me more happier. Instead, it masked the true person that I am and hindered the projection of my true nature. Being at the epicenter of your true nature is the most important step to be happy.

I believe that we live in a world that has many kinds of people with many kinds of conditioning. By conditioning, I mean, how nature, things and circumstances around have shaped how we think and conduct ourselves. Because there are various ways of thinking and personalities, we try hard to be pleasing and conforming to the most common expectations of people. Is that the way to go? To be politically correct, diplomatic, and conflict free at any cost? Of course, there is never a simple answer. Like yes or a no.

As much as it is always a good idea to be as much true to our nature as we can, there are certainly some things that we should conform to. Like being respectful to others and their true nature. We should all accept and embrace some basic golden rules, laws, conducts, and behaviors that help us all be in our true nature. In order to peacefully co-exist we must confine ourselves to some behaviors. Being kind, true, polite will always maximize all of our happiness.

Other than that, there may be other things in our nature, like some of us want to avoid a lot of people; some want to spend some time reading; while others may want to go for other adventures. Some of us may find writing poetry amusing but some of us may indulge ourselves in endogenous and exogenous variables of economic models. Some of us may want to become rich monetarily, some of us like a simple life that can afford basic things. Some of us may like particular things, some of us may not.

As long as we are all true to ourselves and our nature; the authentic us, and respectful to others, it is all good. The logic of not being authentic and not expressing disapproval of things for the shake of avoiding conflict is based on flaws. First flaw is that one is not being true. The second flaw is that there should never be a conflict if there is a mutual respect for one another's true nature. There is no need to be judgmental about what others think and blend it with one's ego.

I believe that in a good society, everybody adheres to good behaviors and basic rules that promote peaceful co-existence of each other. However, in other matters they freely express themselves and respect the free expression of others. Everyone believes and respects their and others true nature so much that they do not judge anyone or identify their ego with what others say.

However, there is never a perfect society. I have heard that being imperfect is the prerequisite for being perfect. Now, how can any logic work that way. Alright, thats all for now. :)   

Sunday, January 25, 2015

अब फेरि मर्नु परेन

मनको कुरो मनलेनै विश्वास गरेन
अरुको त के आफ्नै पनि भर पर्नु परेन

पतन भएर पातालमा बजारिएछु 
अनि त त्यो भन्दा तल झर्नु परेन

छताछुल्ल भएछन् कल्पना फुटेर
त्यसपछि टुक्राहरूबीच आशा छर्नु परेन

बिपनामा भासिंदा सपनाले साथ छोडेछन्
आहा जीवनमा नियोजित केही गर्नु परेन

ऐना हेर्दा अरुनै कोही नौलो देख्छु
एउटा आफू मरिसकेछु अब फेरि मर्नु परेन

Saturday, January 24, 2015

प्रसंग : नेपालमा एनेकपा माओबदिले संबिधान सभामा अवरोध गरेकोबारे

घरमा साना केटाकेटीले नाजायज माग राखेर रुने, कराउने, लडिबुडी गर्ने, पिर्ने, हिंस्रक हुने काम गरे अविभावकले के गर्ने? सारै अप्ठ्यारो पर्छ नि | अब तपाई असल अविभावक हो भने साना अबोध अबुझ केटाकेटीलाई कुट्न मिलेन, सम्झाउने प्रयत्न गर्नु पर्यो, सम्झदै नसम्झे केहि समय केटाकेटीलाई वास्ता नगरी, नदेखेझै, ससुनेझई गरेर तिनलाई मत्थर पारेर बुझाउनु पर्यो | उनीहरूले जे भन्यो त्यो गरेता उनीहरूलाई अनि परिवारलाईनै ठुलो क्षति हुन सक्छ |

अहिले नेपाली राजनीतिमा माओबादी र मधेसबादी दलको संयन्त्रले माथि उल्लेख गरेजस्तो केटाकेटीको भूमिका निर्वाह गरिराखेका छन् | अरु मुख्य पार्टी र तिनका निर्णायक नेता परिवार (नेपाल देश) का अभिभावक हुन् | उनीहरूलाई सारै चुनौतिपूर्ण अवस्था छ | संयम साथ काम गर्नु छ | अब यहाँ केटाकेटी फेरि साँचै केटाकेटी होइनन, मात्र उनीहरूले व्यवहार र रणनिती तेस्तो लिएका छन् | तिनीहरूको अरु उपाए बाँकी पनि छैन, एउटा परिपक्क मानिसको जस्तो शक्ति पनि त छैन |

दुखलागो कुरा त के छ भने संबिधानमा यस्तो चाहियो उस्तो चाहियो भनेर बखेडा झिकिदै छ | तर यहाँ असलमा प्रचण्डलाई राष्ट्रपति चाहिएको छ अनि त्यो भएमा बाबुराम आफू पार्टीको अध्यक्ष हुन पाउछु भनेर लाग्य छन् | मधेसी नेताहरूचै आफ्नो जमिन्दारीको बर्चस्व कायम राखिराख्न छुटै प्रदेश बनाएर भूमिसुधार, शिक्षा तथा अन्य कुरालाई पन्छाएर सधै सामन्ती राज गर्न पाइन्छ भनेर लाग्य छन् |

अविभावकहरूलाई पो कस्तो समस्या | माग पुर्याइदिउ त तेस्तो नाजायेज र अन्यायपूर्ण माग कसरी पुर्याउने | नपुर्याउन त सधैको कच् कच् र किचलो गरिराख्ने, घरमा अशान्ति, तोडफोड, जबर्जस्ति, उदण्डता | अब अविभावकले पनि तेस्तै गर्न त मिलेन, त्यसो गरे त गृहयुद्ध सुरु भैगो | बडा गार्हो पो देखिन्छ | 

Thursday, January 1, 2015

समाजको जालोभित्र चुपचाप माया गर्नु पर्ने

समाजको दायराले उनलाई सुटुक्क भेट्न नमिल्ने
भेट भइहाले पनि मनका हर तिर्खा मेट्न नमिल्ने

आँखा आँखा ठोक्किरहने उनीसँग मात्र बोल्न नमिल्ने
के छ कसो छ भन्दा बाहेक अन्य भावना खोल्न नमिल्ने

कि त उनलाई भुल्नु पर्ने कि त बदनामी रोज्नु पर्ने
आफ्नै नजिक माया भएपनि अन्त कतै खोज्नु पर्ने

रित्तो एउटा यथार्थलाई कल्पनाले भर्नु पर्ने
समाजको जालोभित्र चुपचाप माया गर्नु पर्ने

Saturday, December 27, 2014

सत्यहरू

साना ठूला
अग्ला होचा
सतही गहिरा
पुराना नयाँ
अस्वीकृत स्वीकृत
"सत्य" हरू धेरै छन्

कति सत्यहरू
भीडमा किचिएर जान्छन्
कति सत्यहरू
फक्रन नपाउँदै
चुँडिएर जान्छन्

कति फन्दामा फस्छन्
कति नखुल्ने पोकाभित्र पस्छन्
कति विचारमै मात्र बस्छन्
कति खुम्चिदै खस्छन्

कति सत्यहरू
सम्पन्न अनि शक्तिशालीको भोजमा
खानासँगै चपाइदै जान्छन्
प्रायोजित सत्यहरू भने
बारम्बार दोहोर्याइदै अनि छपाइदै जान्छन्
कति अन्धाधुन्द जपाइदै जान्छन्
कति धकेली धकेली धपाइदै जान्छन्

तर शाश्वत सत्यहरू सधैं स्थिर छन्
तिनको स्वर
तिनको शक्ति
तिनको सामर्थ्य
स्वतः सिद्ध छ

सदा सादा
स्वच्छ अनि साझा
स्वाङ अनि स्वार्थ रहित    
शाश्वत सत्यहरू
थाहा पाउन खोजे
पहिल्याउन सके
स्पष्ट अनि सर्बश्रेष्ठ छन्

म हर जुनीमा तिमीलाईनै चुन्छु

तिमीसँग बाँच्न पाईन, अब म जीवनभरी एक्लो हुन्छु
तिमीसँग हाँस्न पाईन, अब म जीवनभरी हरदिन रुन्छु

आँखा खुलेर के भो ? मनले हेर्न नचाहने अन्धो भएको छु
आँखा वारिपरिका हरचिज आजकल आँशुले धुन्छु

झर्न खोजिरहेको एउटा रुखको सुकेको हाँगा भएको छु
किन यस्तो सजाएँ मलाई भन्दै सासलाई सासैले थुन्छु

बेहोश, अचेत अनि अचल एउटा लाशझैं भएको छु
तैपनि ब्यूँझन्छु बेलाबेला, जोड जोड आफ्नो ढुकढुकी सुन्छु

टुट्ने छु, फुट्ने छु, गन्तब्यहीन भएर सधैं भौतारिनेछु
मिलन नभएर के भो? म त हर जुनीमा तिमीलाईनै चुन्छु

Wednesday, December 24, 2014

नजिक आउँदा तिमी अलौकिक आभा छरेर जान्छेऊ

नजिक आउँदा तिमी अलौकिक आभा छरेर जान्छेऊ
आँखाका आश्रममा हुँदा सुमधुर सम्झना भरेर जान्छेऊ

अर्चानीय एक देवीको आभास दिलाएर जान्छेऊ
मुस्कानको झरना माछालाईझैँ पिलाएर जान्छेऊ

कोमल नयनका कान्तिले उज्यालो बनाएर जान्छेऊ
आकर्षणको करेन्टले पुरै शरीर झन्झनाएर जान्छेऊ

मीठा बातले मेरो ब्रम्हाण्डमा रहरहरू जगाएर जान्छेऊ
आत्मियता अवतरण गराई दुविधाहरू बगाएर जान्छेऊ

छुट्टिने बेलामा फर्केर एकपल्ट पुलुक्क हेरेर जान्छेऊ
मेरो मुटुलाई पनि आफूसँगै आँचलमा बेरेर लान्छेऊ

नजिक आउँदा तिमी अलौकिक आभा छरेर जान्छेऊ
आँखाका आश्रममा हुँदा सुमधुर सम्झना भरेर जान्छेऊ