जिन्दगीसँग सत्कर्म मल्नु पर्ने रहेछ

उज्यालो दिन सक्न त जल्नु पर्ने रहेछ
आफू खरानी भएर बल्नु पर्ने रहेछ

मै हुँ भनेर घमण्ड गर्न त जो पनि सक्छ
निहुरन सक्नलाई फल्नु पर्ने रहेछ

चट्टानझैँ कडा भए त एकैनाश भैहाल्छ
हर आकार दिन त गल्नु पर्ने रहेछ

सधै अग्लो भैरहन्छु भन्नेलेपनि
एकदिन त गर्ल्याम्म ढल्नु पर्ने रहेछ

मरेर जान त सजिलो रे'छ, अमर हुन त
जिन्दगीसँग सत्कर्म मल्नु पर्ने रहेछ

माया गर्न थालिसकेछु अब छोड्न सक्दिन

आँखा तिमीमा परिहाल्यो अब मोड्न सक्दिन
तिमी बाहेक अरुसँग माया जोड्न सक्दिन

मस्तिष्कभरी तिम्रै दृश्य घुमिरहन्छ आजकल
आफ्नो टाउको आफैले ठोकेर फोड्न सक्दिन

धेरै मुटुका फुलबारीमा माया रोप्न खोजें
तिमी बाहेक अरुकुनै फूल गोड्न सक्दिन

तिम्रै हुन्छु जीवनभर भनेर कसम खाको छु
आफ्नो बाचा नमरुञ्जेल अब तोड्न सक्दिन

तिमी माया गर या नगर , म त तिमीलाई
माया गर्न थालिसकेछु अब छोड्न सक्दिन

साना साना खुशीले गाँस्ने माला हो जिन्दगी

कैदीले भन्यो कहिल्यै नखुल्ने ताला हो जिन्दगी
घाइतेले भन्यो ढाडमा रोप्या भाला हो जिन्दगी

बुर्लुक्क उफ्रदै वयस्कले भन्यो
भर्भराऊँदी युवतीको रातो गाला हो जिन्दगी

सकी नसकी वृद्धले भन्यो
बुढ्यौलीले चाउरीएको छाला हो जिन्दगी

वितृष्णामा डुबेको जनताले भन्यो
घुस्याहा नेताको भ्रष्ट चाला हो जिन्दगी

सन्तोषलाई सोद्धा सन्तोषले भन्यो
साना साना खुसीले गाँस्ने माला हो जिन्दगी 

यी शब्दको भाउ पनि दुई पैसा तोकिदिए

माया गर्छु भन्नेले मुटुमा प्वाल खोपिदिए
हितौषी मानेकाले ढाडमा छुरा रोपिदिए

यस्तो गर्छु उस्तो गर्छु भन्नेहरू धेरै थिए
हात बाँधी सुती सुती गफमात्र ठोकिदिए

खुराफाती जम्मा भए स्वार्थका सल्लाह भए
इमान्दारका कुरालाई छलले छोपिदिए

युग आए युग गए धर्मात्मा हुँ भन्ने भए
तिनलेनै अध्यात्मामा दुष्ट मन चोपिदिए

गेडी छन्जेल आफ्ना रहे नहुँदा टेडी भए
सुक्नला घाऊमा पनि काँडैकाँडा घोपिदिए

अरुका भाव फाल्तु पाए अफ्नाको जय गाए
यी शब्दको भाउ पनि दुई पैसा तोकिदिए

आफ्नो मुटुमा प्रेमीको वास जमायौ तिमीले

आधा जिएपछि मेरो हात समायौ तिमीले
अटुट माया पाएर आँसु थमायौ तिमीले

शरीरको सुन्दरतामै शान मान्दै उहिले
उपेक्षाका अगुल्टाहरूले डमायौ तिमीले

जिन्दगी हरपल सुख भन्नेसम्झी हिंड्थ्यौ
अरुसँग मात्र खुशी खोज्दै रमायौ तिमीले

भमराहरू घुम्दै गर्दा होश सबै गुमायौ
बदनाम पनि सबैतिर कमायौ तिमीले

धरातल भासिएपछि भान भएर होला
ढुकढुकीलाई भावनाले छमायौ तिमीले

आखिरमा अजम्बरी माया गर्नेलाई चिनेर
आफ्नो मुटुमा प्रेमीको वास जमायौ तिमीले

Gajal from a Guest : सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ

Recently I have been reading a lot of gajals from various sources, trying to learn the art of writing it. I came across many good ones. Not by renowned authors whom I had known earlier but by simple folks writing them just for the shake of sharing with friends on online platforms. I believe that there are no great poets or gajalkars, just great poetry or gajals. Anybody can write a good poem or a gajal or a literary piece, and even so called great poets or gajalkars can write mediocre ones. Anyways I am sharing one written by Prakash Bhabuk (Prince Prakash) of Kadaghari, Gothatar, Kathmandu (with his permission). I will post more good ones from others  if I get permissions.

सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ

-प्रिन्स प्रकाश, काँडाघारी, गोठाटार, काठमाडौ

बोली र वचन नै साह्रो छ यहाँ

सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ ।

माग्नेले मागिदे भैहाल्छ थोरै,

पुर्‍याउन कति गाह्रो छ यहाँ ।

जसले खसाल्छ बोलेकै भरमा,

दहीचिउरे पनि प्यारो छ यहाँ ।

  

गरेको देखिसहन्नन् कसैले,

सबैको आँखाको तारो छ यहाँ ।

बाँकी नै के छ र गर्न सडकमा,

नहिँड्नू धुलो र छारो छ यहाँ ।

तर्केर हिँड्छु म पनि अचेल,

मेरो त धेरै उधारो छ यहाँ ।

कसले भन्छ र गर्दिनँ विकास,

गर्नेलाई ठूलो तगारो छ यहाँ ।

Prakash has his own blog here: http://www.dearprakash.blogspot.com/

माया त खिया लागेको खुकुरी पो भएछ

माया त खिया लागेको खुकुरी पो भएछ 
मुटु भने झुण्ड्याएको सुकुटी भएछ 

नसोध अचानोसँगको भेट कस्तो हुन्छ
रहरहरू सिर्फ दापमा कैद भएछ 

बिर्सिएछ जोशिएर  ठोक्किनु कस्तो हुन्छ
उमङ्ग त लड्या लडै अशक्त पो भएछ 

आँखा वरिपरी अन्धकार बादल घुम्छ 
आशा त दिनानुदिन निसासिंदै गएछ

मक्किएर दापपनि एकदिन त झर्छ 
खियाले त खुकुरीनै  छिया छिया भएछ