कुर्दा कुर्दा काँडा पनि फुल्न पुगेछु

पहिलो भेटमै उनीसँग खुल्न पुगेछु
थाहै नपाई उनलाई मनमा हुल्न पुगेछु

सपना कि बिपना हो होश गुमाएर
मात्र उनकै वरिपरि डुल्न पुगेछु

उनी भईन् पराई अनि गईन् धेरै टाढा
अझै पनि उनकै यादमा झुल्न पुगेछु

दिन हप्ता महिना बर्ष दशक बिते पनि
सम्झी सम्झी आफूलाईनै भुल्न पुगेछु

उनी एक गुलाब थिईन् म एक काँडा
कुर्दा कुर्दा काँडा पनि फुल्न पुगेछु

अब फेरि मर्नु परेन

मनको कुरो मनलेनै विश्वास गरेन
अरुको त के आफ्नै पनि भर पर्नु परेन

पतन भएर पातालमा बजारिएछु 
अनि त त्यो भन्दा तल झर्नु परेन

छताछुल्ल भएछन् कल्पना फुटेर
त्यसपछि टुक्राहरूबीच आशा छर्नु परेन

बिपनामा भासिंदा सपनाले साथ छोडेछन्
आहा जीवनमा नियोजित केही गर्नु परेन

ऐना हेर्दा अरुनै कोही नौलो देख्छु
एउटा आफू मरिसकेछु अब फेरि मर्नु परेन

म हर जुनीमा तिमीलाईनै चुन्छु

तिमीसँग बाँच्न पाईन, अब म जीवनभरी एक्लो हुन्छु
तिमीसँग हाँस्न पाईन, अब म जीवनभरी हरदिन रुन्छु

आँखा खुलेर के भो ? मनले हेर्न नचाहने अन्धो भएको छु
आँखा वारिपरिका हरचिज आजकल आँशुले धुन्छु

झर्न खोजिरहेको एउटा रुखको सुकेको हाँगा भएको छु
किन यस्तो सजाएँ मलाई भन्दै सासलाई सासैले थुन्छु

बेहोश, अचेत अनि अचल एउटा लाशझैं भएको छु
तैपनि ब्यूँझन्छु बेलाबेला, जोड जोड आफ्नो ढुकढुकी सुन्छु

टुट्ने छु, फुट्ने छु, गन्तब्यहीन भएर सधैं भौतारिनेछु
मिलन नभएर के भो? म त हर जुनीमा तिमीलाईनै चुन्छु

खुट्टाहरू चुँडिएको माकुरो

उसले भौतिक सुखका होइन आदर्शका शब्द कहेछ
अनि पो दहिपछि खाएको पानीझैं खल्लो हुँदै गएछ

नाम र शक्तिको पछि लाग्न छोडेर
आफ्नै बदनामी पनि सहर्ष सहेछ

सोच र सिद्धान्तलाई मात्र च्याप्न छोडेर
आफ्ना भावनामा पनि मनखुस बहेछ

ऊ अरू जस्तो हुन नखोज्ने आफ्नै संसारमा रमाउने
अरुको नजरमा ऊ त कसैले नबुझ्ने पागल रहेछ

संसार जकडिएको सामाजिक जालो
ऊ चाहिं खुट्टाहरू चुँडिएको माकुरोझैं भएछ

Spider with its legs plucked off by Santosh Lamichhane

P.S. I wish I knew how to draw well ;)

तिम्रो धड्कनको तालसँग

तिम्रो धड्कनको तालसँग सास फेर्न चाहन्छु
अँगालोमा तिमीलाई हरपल बेर्न चाहन्छु

अतीत र भविष्य बिर्सी, खुसी छौं मिलनमा
यो पललाई वर्तमानले मात्र घेर्न चाहन्छु

समाजले उल्फत गरेर के भो? तिमी त मेरो साँचो प्रेम
तिम्रोलागि सिर्फ मनको कुरा टेर्न चाहन्छु

तिमीसँगको एक पल पनि मेरो ठुलो प्राप्ति
हजार समस्या र चुनौती मस्तिष्कबाट केर्न चाहन्छु

बिर्सेर आज हरथोक, बिपनामै
सपना र कल्पनाका कुरा हेर्न चाहन्छु

जिन्दगीसँग सत्कर्म मल्नु पर्ने रहेछ

उज्यालो दिन सक्न त जल्नु पर्ने रहेछ
आफू खरानी भएर बल्नु पर्ने रहेछ

मै हुँ भनेर घमण्ड गर्न त जो पनि सक्छ
निहुरन सक्नलाई फल्नु पर्ने रहेछ

चट्टानझैँ कडा भए त एकैनाश भैहाल्छ
हर आकार दिन त गल्नु पर्ने रहेछ

सधै अग्लो भैरहन्छु भन्नेलेपनि
एकदिन त गर्ल्याम्म ढल्नु पर्ने रहेछ

मरेर जान त सजिलो रे'छ, अमर हुन त
जिन्दगीसँग सत्कर्म मल्नु पर्ने रहेछ

माया गर्न थालिसकेछु अब छोड्न सक्दिन

आँखा तिमीमा परिहाल्यो अब मोड्न सक्दिन
तिमी बाहेक अरुसँग माया जोड्न सक्दिन

मस्तिष्कभरी तिम्रै दृश्य घुमिरहन्छ आजकल
आफ्नो टाउको आफैले ठोकेर फोड्न सक्दिन

धेरै मुटुका फुलबारीमा माया रोप्न खोजें
तिमी बाहेक अरुकुनै फूल गोड्न सक्दिन

तिम्रै हुन्छु जीवनभर भनेर कसम खाको छु
आफ्नो बाचा नमरुञ्जेल अब तोड्न सक्दिन

तिमी माया गर या नगर , म त तिमीलाई
माया गर्न थालिसकेछु अब छोड्न सक्दिन

साना साना खुशीले गाँस्ने माला हो जिन्दगी

कैदीले भन्यो कहिल्यै नखुल्ने ताला हो जिन्दगी
घाइतेले भन्यो ढाडमा रोप्या भाला हो जिन्दगी

बुर्लुक्क उफ्रदै वयस्कले भन्यो
भर्भराऊँदी युवतीको रातो गाला हो जिन्दगी

सकी नसकी वृद्धले भन्यो
बुढ्यौलीले चाउरीएको छाला हो जिन्दगी

वितृष्णामा डुबेको जनताले भन्यो
घुस्याहा नेताको भ्रष्ट चाला हो जिन्दगी

सन्तोषलाई सोद्धा सन्तोषले भन्यो
साना साना खुसीले गाँस्ने माला हो जिन्दगी 

यी शब्दको भाउ पनि दुई पैसा तोकिदिए

माया गर्छु भन्नेले मुटुमा प्वाल खोपिदिए
हितौषी मानेकाले ढाडमा छुरा रोपिदिए

यस्तो गर्छु उस्तो गर्छु भन्नेहरू धेरै थिए
हात बाँधी सुती सुती गफमात्र ठोकिदिए

खुराफाती जम्मा भए स्वार्थका सल्लाह भए
इमान्दारका कुरालाई छलले छोपिदिए

युग आए युग गए धर्मात्मा हुँ भन्ने भए
तिनलेनै अध्यात्मामा दुष्ट मन चोपिदिए

गेडी छन्जेल आफ्ना रहे नहुँदा टेडी भए
सुक्नला घाऊमा पनि काँडैकाँडा घोपिदिए

अरुका भाव फाल्तु पाए अफ्नाको जय गाए
यी शब्दको भाउ पनि दुई पैसा तोकिदिए

आफ्नो मुटुमा प्रेमीको वास जमायौ तिमीले

आधा जिएपछि मेरो हात समायौ तिमीले
अटुट माया पाएर आँसु थमायौ तिमीले

शरीरको सुन्दरतामै शान मान्दै उहिले
उपेक्षाका अगुल्टाहरूले डमायौ तिमीले

जिन्दगी हरपल सुख भन्नेसम्झी हिंड्थ्यौ
अरुसँग मात्र खुशी खोज्दै रमायौ तिमीले

भमराहरू घुम्दै गर्दा होश सबै गुमायौ
बदनाम पनि सबैतिर कमायौ तिमीले

धरातल भासिएपछि भान भएर होला
ढुकढुकीलाई भावनाले छमायौ तिमीले

आखिरमा अजम्बरी माया गर्नेलाई चिनेर
आफ्नो मुटुमा प्रेमीको वास जमायौ तिमीले

Gajal from a Guest : सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ

Recently I have been reading a lot of gajals from various sources, trying to learn the art of writing it. I came across many good ones. Not by renowned authors whom I had known earlier but by simple folks writing them just for the shake of sharing with friends on online platforms. I believe that there are no great poets or gajalkars, just great poetry or gajals. Anybody can write a good poem or a gajal or a literary piece, and even so called great poets or gajalkars can write mediocre ones. Anyways I am sharing one written by Prakash Bhabuk (Prince Prakash) of Kadaghari, Gothatar, Kathmandu (with his permission). I will post more good ones from others  if I get permissions.

सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ

-प्रिन्स प्रकाश, काँडाघारी, गोठाटार, काठमाडौ

बोली र वचन नै साह्रो छ यहाँ

सबैलाई आफ्नै चटारो छ यहाँ ।

माग्नेले मागिदे भैहाल्छ थोरै,

पुर्‍याउन कति गाह्रो छ यहाँ ।

जसले खसाल्छ बोलेकै भरमा,

दहीचिउरे पनि प्यारो छ यहाँ ।

  

गरेको देखिसहन्नन् कसैले,

सबैको आँखाको तारो छ यहाँ ।

बाँकी नै के छ र गर्न सडकमा,

नहिँड्नू धुलो र छारो छ यहाँ ।

तर्केर हिँड्छु म पनि अचेल,

मेरो त धेरै उधारो छ यहाँ ।

कसले भन्छ र गर्दिनँ विकास,

गर्नेलाई ठूलो तगारो छ यहाँ ।

Prakash has his own blog here: http://www.dearprakash.blogspot.com/

माया त खिया लागेको खुकुरी पो भएछ

माया त खिया लागेको खुकुरी पो भएछ 
मुटु भने झुण्ड्याएको सुकुटी भएछ 

नसोध अचानोसँगको भेट कस्तो हुन्छ
रहरहरू सिर्फ दापमा कैद भएछ 

बिर्सिएछ जोशिएर  ठोक्किनु कस्तो हुन्छ
उमङ्ग त लड्या लडै अशक्त पो भएछ 

आँखा वरिपरी अन्धकार बादल घुम्छ 
आशा त दिनानुदिन निसासिंदै गएछ

मक्किएर दापपनि एकदिन त झर्छ 
खियाले त खुकुरीनै  छिया छिया भएछ